Trzy środki władzy

W połowie XVI stulecia islam ponownie stał się dominującą siłą polityczną na Bliskim Wschodzie. W roku 1650 znajdował się u szczytu swojej potęgi. W świecie islamskim istniały wówczas trzy główne ośrodki władzy: imperium osmańskie, dynastia szachów perskich - Safawidów i Sułtanat Delhijski w Indiach. Trzon imperium osmańskiego stanowili Turcy z Anatolii, którzy ramię w ramię z Seldżukami walczyli z Bizancjum. Po najeździe Mongołów, kiedy państwo Seldżuków podupadło, Osmań-czycy, po zdobyciu Konstantynopola w 1453 roku, przejęli władzę. Tureckie wyprawy w głąb chrześcijańskiej Europy trwały nieprzerwanie do roku 1571, kiedy to siły muzułmańskie w bitwie morskiej pod Le-panto poniosły całkowitą klęskę. Ekspansja na północ skończyła się ostatecznie wraz z przegraną bitwą pod Wiedniem (1683), w której decydujący udział miał król Jan III Sobieski, przybyły wraz z polskimi wojskami na odsiecz oblężonemu miastu.