Świat po 1945 roku

Po 1945 roku radykalni arabscy liderzy polityczni, tacy jak Gamal Abdel Naser (1918-70) w Egipcie, dążyli do współpracy z programowo ateistycznymi krajami komunistycznymi, uzyskując pomoc finansową, gospodarczą i militarną. która miała ich zdaniem umożliwić uniezależnienie się od państw kolonialnych. Politykę Nasera można zaliczyć do nurtu sekularystycz-nego uznającego islam za jedną wśród wielu podstaw nowoczesnego państwa muzułmańskiego. Egipt Nasera czy Libia Kadafiego to najwyraźniejsze przykłady sekularyzacji państw o tradycji islamskiej, określane często jako muzułmański socjalizm. W XX wieku, a zwłaszcza po II wojnie światowej, doszło do nasilenia działalności islamskich ruchów fundamentalistycznych stanowiących reakcję na tendencje reformatorskie i sekularystyczne. Ich głównym dążeniem było zniesienie rozdziału między religią, a państwem. Przyczyn tego stanu rzeczy jest wiele. Po pierwsze, świat muzułmański odczuł jako cios i zniewagę powstanie po II wojnie światowej żydowskiego państwa Izrael na ziemiach, które Arabowie traktowali jako swoje. Utrata Jerozolimy, trzeciego pod względem znaczenia dla islamu miasta na świecie, skierowała niechęć muzułmanów przeciwko odpowiedzialnym za powstanie Izraela państwom Zachodu. Wybuchały kolejne wojny.